ĭnhortor - Diatesi attiva
(ĭnhortor, ĭnhortāris, inhortatus sum, ĭnhortāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
ĭnhortor
II sing.
ĭnhortāris, ĭnhortāre
III sing.
ĭnhortātur
I plur.
ĭnhortāmur
II plur.
ĭnhortamĭni
III plur.
ĭnhortantur
IMPERFETTO
I sing.
ĭnhortābar
II sing.
ĭnhortabāris, ĭnhortabāre
III sing.
ĭnhortabātur
I plur.
ĭnhortabāmur
II plur.
ĭnhortabamĭni
III plur.
ĭnhortabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
ĭnhortābor
II sing.
ĭnhortabĕris, ĭnhortabĕre
III sing.
ĭnhortabĭtur
I plur.
ĭnhortabĭmur
II plur.
ĭnhortabimĭni
III plur.
ĭnhortabuntur
PERFETTO
I sing.
inhortatus, a, um sum
II sing.
inhortatus, a, um es
III sing.
inhortatus, a, um est
I plur.
inhortati, ae, a sumus
II plur.
inhortati, ae, a estis
III plur.
inhortati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
inhortatus, a, um eram
II sing.
inhortatus, a, um eras
III sing.
inhortatus, a, um erat
I plur.
inhortati, ae, a eramus
II plur.
inhortati, ae, a eratis
III plur.
inhortati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
inhortatus, a, um ero
II sing.
inhortatus, a, um eris
III sing.
inhortatus, a, um erit
I plur.
inhortati, ae, a erimus
II plur.
inhortati, ae, a eritis
III plur.
inhortati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
ĭnhorter
II sing.
ĭnhortēris, ĭnhortēre
III sing.
ĭnhortētur
I plur.
ĭnhortēmur
II plur.
ĭnhortemĭni
III plur.
ĭnhortentur
IMPERFETTO
I sing.
ĭnhortārer
II sing.
ĭnhortarēris, ĭnhortarēre
III sing.
ĭnhortarētur
I plur.
ĭnhortarēmur
II plur.
ĭnhortaremĭni
III plur.
ĭnhortarentur
PERFETTO
I sing.
inhortatus, a, um sim
II sing.
inhortatus, a, um sis
III sing.
inhortatus, a, um sit
I plur.
inhortati, ae, a simus
II plur.
inhortati, ae, a sitis
III plur.
inhortati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
inhortatus, a, um essem
II sing.
inhortatus, a, um esses
III sing.
inhortatus, a, um esset
I plur.
inhortati, ae, a essemus
II plur.
inhortati, ae, a essetis
III plur.
inhortati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
ĭnhortāre
II plur.
ĭnhortamĭni
FUTURO
II sing.
ĭnhortātor
III sing.
ĭnhortātor
II plur.
III plur.
ĭnhortantor
INFINITO
PRESENTE
ĭnhortāri
PERFETTO
Singolare:
inhortatus, a, um esse
Plurale:
inhortati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
inhortatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
inhortatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
ĭnhortans, antis
FUTURO
inhortatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
inhortatum
Passivo:
inhortatu
GERUNDIO
Genitivo:
ĭnhortandi
Dativo:
ĭnhortando
Accusativo:
ĭnhortandum
Ablativo:
ĭnhortando
GERUNDIVO
ĭnhortandus, a, um
ĭnhortor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis