infulcĭor - Diatesi passiva


(infulcĭo, infulcis, infulsi, infultum, infulcīre)

verbo transitivo IV coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
infulcĭor
II sing.
infulcīris, infulcīre
III sing.
infulcītur
I plur.
infulcīmur
II plur.
infulcimĭni
III plur.
infulciuntur
IMPERFETTO
I sing.
infulciēbar
II sing.
infulciebāris, infulciebāre
III sing.
infulciebātur
I plur.
infulciebāmur
II plur.
infulciebamĭni
III plur.
infulciebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
infulcĭar
II sing.
infulciēris, infulciēre
III sing.
infulciētur
I plur.
infulciēmur
II plur.
infulciemĭni
III plur.
infulcientur
PERFETTO
I sing.
infultus, –a, –um sum
II sing.
infultus, –a, –um es
III sing.
infultus, –a, –um est
I plur.
infulti, –ae, –a sumus
II plur.
infulti, –ae, –a estis
III plur.
infulti, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
infultus, –a, –um eram
II sing.
infultus, –a, –um eras
III sing.
infultus, –a, –um erat
I plur.
infulti, –ae, –a eramus
II plur.
infulti, –ae, –a eratis
III plur.
infulti, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
infultus, –a, –um ero
II sing.
infultus, –a, –um eris
III sing.
infultus, –a, –um erit
I plur.
infulti, –ae, –a erimus
II plur.
infulti, –ae, –a eritis
III plur.
infulti, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
infulcĭar
II sing.
infulciāris, infulciāre
III sing.
infulciātur
I plur.
infulciāmur
II plur.
infulciamĭni
III plur.
infulciantur
IMPERFETTO
I sing.
infulcīrer
II sing.
infulcirēris, infulsirēre
III sing.
infulcirētur
I plur.
infulcirēmur
II plur.
infulcirēmini
III plur.
infulcirentur
PERFETTO
I sing.
infultus, –a, –um sim
II sing.
infultus, –a, –um sis
III sing.
infultus, –a, –um sit
I plur.
infulti, –ae, –a simus
II plur.
infulti, –ae, –a sitis
III plur.
infulti, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
infultus, –a, –um essem
II sing.
infultus, –a, –um esses
III sing.
infultus, –a, –um esset
I plur.
infulti, –ae, –a essemus
II plur.
infulti, –ae, –a essetis
III plur.
infulti, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
infulcīre
II plur.
infulcimĭni
FUTURO
II sing.
infulcītor
III sing.
infulcītor
II plur.
–
III plur.
infulciuntor
PARTICIPIO
PERFETTO
infultus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
infulcīri
PERFETTO
Singolare:
infultus, –a, –um esse
Plurale:
infulti, –ae, –a esse
FUTURO
infultum esse
GERUNDIVO
infulciendus, –a, –um
SUPINO
infultu

Vedi la forma attiva di questo lemma




Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z



{{ID:INFULCIOR100}}
---CACHE---

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis