infĭcior - Diatesi attiva
(infĭcior, infĭciāris, inficiatus sum, infĭciāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
infĭcior
II sing.
infĭciāris, infĭciāre
III sing.
infĭciātur
I plur.
infĭciāmur
II plur.
infĭciamĭni
III plur.
infĭciantur
IMPERFETTO
I sing.
infĭciābar
II sing.
infĭciabāris, infĭciabāre
III sing.
infĭciabātur
I plur.
infĭciabāmur
II plur.
infĭciabamĭni
III plur.
infĭciabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
infĭciābor
II sing.
infĭciabĕris, infĭciabĕre
III sing.
infĭciabĭtur
I plur.
infĭciabĭmur
II plur.
infĭciabimĭni
III plur.
infĭciabuntur
PERFETTO
I sing.
inficiatus, a, um sum
II sing.
inficiatus, a, um es
III sing.
inficiatus, a, um est
I plur.
inficiati, ae, a sumus
II plur.
inficiati, ae, a estis
III plur.
inficiati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
inficiatus, a, um eram
II sing.
inficiatus, a, um eras
III sing.
inficiatus, a, um erat
I plur.
inficiati, ae, a eramus
II plur.
inficiati, ae, a eratis
III plur.
inficiati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
inficiatus, a, um ero
II sing.
inficiatus, a, um eris
III sing.
inficiatus, a, um erit
I plur.
inficiati, ae, a erimus
II plur.
inficiati, ae, a eritis
III plur.
inficiati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
infĭcier
II sing.
infĭciēris, infĭciēre
III sing.
infĭciētur
I plur.
infĭciēmur
II plur.
infĭciemĭni
III plur.
infĭcientur
IMPERFETTO
I sing.
infĭciārer
II sing.
infĭciarēris, infĭciarēre
III sing.
infĭciarētur
I plur.
infĭciarēmur
II plur.
infĭciaremĭni
III plur.
infĭciarentur
PERFETTO
I sing.
inficiatus, a, um sim
II sing.
inficiatus, a, um sis
III sing.
inficiatus, a, um sit
I plur.
inficiati, ae, a simus
II plur.
inficiati, ae, a sitis
III plur.
inficiati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
inficiatus, a, um essem
II sing.
inficiatus, a, um esses
III sing.
inficiatus, a, um esset
I plur.
inficiati, ae, a essemus
II plur.
inficiati, ae, a essetis
III plur.
inficiati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
infĭciāre
II plur.
infĭciamĭni
FUTURO
II sing.
infĭciātor
III sing.
infĭciātor
II plur.
III plur.
infĭciantor
INFINITO
PRESENTE
infĭciāri
PERFETTO
Singolare:
inficiatus, a, um esse
Plurale:
inficiati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
inficiatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
inficiatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
infĭcians, antis
FUTURO
inficiatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
inficiatum
Passivo:
inficiatu
GERUNDIO
Genitivo:
infĭciandi
Dativo:
infĭciando
Accusativo:
infĭciandum
Ablativo:
infĭciando
GERUNDIVO
infĭciandus, a, um
infĭcior v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis