incăvillor - Diatesi attiva
(incăvillor, incăvillāris, incavillatus sum, incăvillāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
incăvillor
II sing.
incăvillāris, incăvillāre
III sing.
incăvillātur
I plur.
incăvillāmur
II plur.
incăvillamĭni
III plur.
incăvillantur
IMPERFETTO
I sing.
incăvillābar
II sing.
incăvillabāris, incăvillabāre
III sing.
incăvillabātur
I plur.
incăvillabāmur
II plur.
incăvillabamĭni
III plur.
incăvillabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
incăvillābor
II sing.
incăvillabĕris, incăvillabĕre
III sing.
incăvillabĭtur
I plur.
incăvillabĭmur
II plur.
incăvillabimĭni
III plur.
incăvillabuntur
PERFETTO
I sing.
incavillatus, a, um sum
II sing.
incavillatus, a, um es
III sing.
incavillatus, a, um est
I plur.
incavillati, ae, a sumus
II plur.
incavillati, ae, a estis
III plur.
incavillati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
incavillatus, a, um eram
II sing.
incavillatus, a, um eras
III sing.
incavillatus, a, um erat
I plur.
incavillati, ae, a eramus
II plur.
incavillati, ae, a eratis
III plur.
incavillati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
incavillatus, a, um ero
II sing.
incavillatus, a, um eris
III sing.
incavillatus, a, um erit
I plur.
incavillati, ae, a erimus
II plur.
incavillati, ae, a eritis
III plur.
incavillati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
incăviller
II sing.
incăvillēris, incăvillēre
III sing.
incăvillētur
I plur.
incăvillēmur
II plur.
incăvillemĭni
III plur.
incăvillentur
IMPERFETTO
I sing.
incăvillārer
II sing.
incăvillarēris, incăvillarēre
III sing.
incăvillarētur
I plur.
incăvillarēmur
II plur.
incăvillaremĭni
III plur.
incăvillarentur
PERFETTO
I sing.
incavillatus, a, um sim
II sing.
incavillatus, a, um sis
III sing.
incavillatus, a, um sit
I plur.
incavillati, ae, a simus
II plur.
incavillati, ae, a sitis
III plur.
incavillati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
incavillatus, a, um essem
II sing.
incavillatus, a, um esses
III sing.
incavillatus, a, um esset
I plur.
incavillati, ae, a essemus
II plur.
incavillati, ae, a essetis
III plur.
incavillati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
incăvillāre
II plur.
incăvillamĭni
FUTURO
II sing.
incăvillātor
III sing.
incăvillātor
II plur.
III plur.
incăvillantor
INFINITO
PRESENTE
incăvillāri
PERFETTO
Singolare:
incavillatus, a, um esse
Plurale:
incavillati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
incavillatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
incavillatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
incăvillans, antis
FUTURO
incavillatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
incavillatum
Passivo:
incavillatu
GERUNDIO
Genitivo:
incăvillandi
Dativo:
incăvillando
Accusativo:
incăvillandum
Ablativo:
incăvillando
GERUNDIVO
incăvillandus, a, um
incăvillor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis