imprĕcor - Diatesi attiva
(imprĕcor, imprĕcāris, imprecatus sum, imprĕcāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
imprĕcor
II sing.
imprĕcāris, imprĕcāre
III sing.
imprĕcātur
I plur.
imprĕcāmur
II plur.
imprĕcamĭni
III plur.
imprĕcantur
IMPERFETTO
I sing.
imprĕcābar
II sing.
imprĕcabāris, imprĕcabāre
III sing.
imprĕcabātur
I plur.
imprĕcabāmur
II plur.
imprĕcabamĭni
III plur.
imprĕcabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
imprĕcābor
II sing.
imprĕcabĕris, imprĕcabĕre
III sing.
imprĕcabĭtur
I plur.
imprĕcabĭmur
II plur.
imprĕcabimĭni
III plur.
imprĕcabuntur
PERFETTO
I sing.
imprecatus, a, um sum
II sing.
imprecatus, a, um es
III sing.
imprecatus, a, um est
I plur.
imprecati, ae, a sumus
II plur.
imprecati, ae, a estis
III plur.
imprecati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
imprecatus, a, um eram
II sing.
imprecatus, a, um eras
III sing.
imprecatus, a, um erat
I plur.
imprecati, ae, a eramus
II plur.
imprecati, ae, a eratis
III plur.
imprecati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
imprecatus, a, um ero
II sing.
imprecatus, a, um eris
III sing.
imprecatus, a, um erit
I plur.
imprecati, ae, a erimus
II plur.
imprecati, ae, a eritis
III plur.
imprecati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
imprĕcer
II sing.
imprĕcēris, imprĕcēre
III sing.
imprĕcētur
I plur.
imprĕcēmur
II plur.
imprĕcemĭni
III plur.
imprĕcentur
IMPERFETTO
I sing.
imprĕcārer
II sing.
imprĕcarēris, imprĕcarēre
III sing.
imprĕcarētur
I plur.
imprĕcarēmur
II plur.
imprĕcaremĭni
III plur.
imprĕcarentur
PERFETTO
I sing.
imprecatus, a, um sim
II sing.
imprecatus, a, um sis
III sing.
imprecatus, a, um sit
I plur.
imprecati, ae, a simus
II plur.
imprecati, ae, a sitis
III plur.
imprecati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
imprecatus, a, um essem
II sing.
imprecatus, a, um esses
III sing.
imprecatus, a, um esset
I plur.
imprecati, ae, a essemus
II plur.
imprecati, ae, a essetis
III plur.
imprecati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
imprĕcāre
II plur.
imprĕcamĭni
FUTURO
II sing.
imprĕcātor
III sing.
imprĕcātor
II plur.
III plur.
imprĕcantor
INFINITO
PRESENTE
imprĕcāri
PERFETTO
Singolare:
imprecatus, a, um esse
Plurale:
imprecati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
imprecatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
imprecatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
imprĕcans, antis
FUTURO
imprecatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
imprecatum
Passivo:
imprecatu
GERUNDIO
Genitivo:
imprĕcandi
Dativo:
imprĕcando
Accusativo:
imprĕcandum
Ablativo:
imprĕcando
GERUNDIVO
imprĕcandus, a, um
imprĕcor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis