impertĭor - Diatesi passiva


(impertĭo, impertis, impertii, impertitum, impertīre)

verbo transitivo IV coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
impertĭor
II sing.
impertīris, impertīre
III sing.
impertītur
I plur.
impertīmur
II plur.
impertimĭni
III plur.
impertiuntur
IMPERFETTO
I sing.
impertiēbar
II sing.
impertiebāris, impertiebāre
III sing.
impertiebātur
I plur.
impertiebāmur
II plur.
impertiebamĭni
III plur.
impertiebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
impertĭar
II sing.
impertiēris, impertiēre
III sing.
impertiētur
I plur.
impertiēmur
II plur.
impertiemĭni
III plur.
impertientur
PERFETTO
I sing.
impertitus, –a, –um sum
II sing.
impertitus, –a, –um es
III sing.
impertitus, –a, –um est
I plur.
impertiti, –ae, –a sumus
II plur.
impertiti, –ae, –a estis
III plur.
impertiti, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
impertitus, –a, –um eram
II sing.
impertitus, –a, –um eras
III sing.
impertitus, –a, –um erat
I plur.
impertiti, –ae, –a eramus
II plur.
impertiti, –ae, –a eratis
III plur.
impertiti, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
impertitus, –a, –um ero
II sing.
impertitus, –a, –um eris
III sing.
impertitus, –a, –um erit
I plur.
impertiti, –ae, –a erimus
II plur.
impertiti, –ae, –a eritis
III plur.
impertiti, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
impertĭar
II sing.
impertiāris, impertiāre
III sing.
impertiātur
I plur.
impertiāmur
II plur.
impertiamĭni
III plur.
impertiantur
IMPERFETTO
I sing.
impertīrer
II sing.
impertirēris, impertiirēre
III sing.
impertirētur
I plur.
impertirēmur
II plur.
impertirēmini
III plur.
impertirentur
PERFETTO
I sing.
impertitus, –a, –um sim
II sing.
impertitus, –a, –um sis
III sing.
impertitus, –a, –um sit
I plur.
impertiti, –ae, –a simus
II plur.
impertiti, –ae, –a sitis
III plur.
impertiti, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
impertitus, –a, –um essem
II sing.
impertitus, –a, –um esses
III sing.
impertitus, –a, –um esset
I plur.
impertiti, –ae, –a essemus
II plur.
impertiti, –ae, –a essetis
III plur.
impertiti, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
impertīre
II plur.
impertimĭni
FUTURO
II sing.
impertītor
III sing.
impertītor
II plur.
–
III plur.
impertiuntor
PARTICIPIO
PERFETTO
impertitus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
impertīri
PERFETTO
Singolare:
impertitus, –a, –um esse
Plurale:
impertiti, –ae, –a esse
FUTURO
impertitum esse
GERUNDIVO
impertiendus, –a, –um
SUPINO
impertitu

Vedi la forma attiva di questo lemma




Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z



{{ID:IMPERTIOR100}}
---CACHE---

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis