fornĭcor - Diatesi attiva
(fornĭcor, fornĭcāris, fornicatus sum, fornĭcāri)
verbo intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
fornĭcor
II sing.
fornĭcāris, fornĭcāre
III sing.
fornĭcātur
I plur.
fornĭcāmur
II plur.
fornĭcamĭni
III plur.
fornĭcantur
IMPERFETTO
I sing.
fornĭcābar
II sing.
fornĭcabāris, fornĭcabāre
III sing.
fornĭcabātur
I plur.
fornĭcabāmus
II plur.
fornĭcabamĭni
III plur.
fornĭcantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
fornĭcābor
II sing.
fornĭcabĕris, fornĭcabĕre
III sing.
fornĭcabĭtur
I plur.
fornĭcabĭmur
II plur.
fornĭcabimĭni
III plur.
fornĭcabuntur
PERFETTO
I sing.
fornicatus, a, um sum
II sing.
fornicatus, a, um es
III sing.
fornicatus, a, um est
I plur.
fornicati, ae, a sumus
II plur.
fornicati, ae, a estis
III plur.
fornicati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
fornicatus, a, um eram
II sing.
fornicatus, a, um eras
III sing.
fornicatus, a, um erat
I plur.
fornicati, ae, a eramus
II plur.
fornicati, ae, a eratis
III plur.
fornicati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
fornicatus, a, um ero
II sing.
fornicatus, a, um eris
III sing.
fornicatus, a, um erit
I plur.
fornicati, ae, a erimus
II plur.
fornicati, ae, a eritis
III plur.
fornicati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
fornĭcer
II sing.
fornĭcēris, fornĭcēre
III sing.
fornĭcētur
I plur.
fornĭcēmur
II plur.
fornĭcemĭni
III plur.
fornĭcentur
IMPERFETTO
I sing.
fornĭcārer
II sing.
fornĭcarēris, fornĭcarēre
III sing.
fornĭcarētur
I plur.
fornĭcāremur
II plur.
fornĭcaremĭni
III plur.
fornĭcarentur
PERFETTO
I sing.
fornicatus, a, um sim
II sing.
fornicatus, a, um sis
III sing.
fornicatus, a, um sit
I plur.
fornicati, ae, a simus
II plur.
fornicati, ae, a sitis
III plur.
fornicati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
fornicatus, a, um essem
II sing.
fornicatus, a, um esses
III sing.
fornicatus, a, um esset
I plur.
fornicati, ae, a essemus
II plur.
fornicati, ae, a essetis
III plur.
fornicati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
fornĭcāre
II plur.
fornĭcamĭni
FUTURO
II sing.
fornĭcātor
III sing.
fornĭcātor
II plur.
III plur.
fornĭcantor
INFINITO
PRESENTE
fornĭcāri
PERFETTO
Singolare:
fornicatus, a, um esse
Plurale:
fornicati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
fornicatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
fornicatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
fornĭcans, antis
FUTURO
fornicatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
fornicatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
fornĭcandi
Dativo:
fornĭcando
Accusativo:
fornĭcandum
Ablativo:
fornĭcando
GERUNDIVO
fornĭcor v. intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis