ēblandĭor - Diatesi attiva
(ēblandĭor, ēblandīris, eblanditus sum, ēblandīri)
verbo transitivo deponente IV coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
ēblandĭor
II sing.
ēblandīris, ēblandīre
III sing.
ēblandītur
I plur.
ēblandīmur
II plur.
ēblandimĭni
III plur.
ēblandiuntur
IMPERFETTO
I sing.
ēblandiēbar
II sing.
ēblandiebāris, ēblandiebāre
III sing.
ēblandiebātur
I plur.
ēblandiebāmur
II plur.
ēblandiebamĭni
III plur.
ēblandiebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
ēblandĭar
II sing.
ēblandiēris, ēblandiēre
III sing.
ēblandiētur
I plur.
ēblandiēmur
II plur.
ēblandiemĭni
III plur.
ēblandientur
PERFETTO
I sing.
eblanditus, a, um sum
II sing.
eblanditus, a, um es
III sing.
eblanditus, a, um est
I plur.
eblanditi, ae, a sumus
II plur.
eblanditi, ae, a estis
III plur.
eblanditi, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
eblanditus, a, um eram
II sing.
eblanditus, a, um eras
III sing.
eblanditus, a, um erat
I plur.
eblanditi, ae, a eramus
II plur.
eblanditi, ae, a eratis
III plur.
eblanditi, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
eblanditus, a, um ero
II sing.
eblanditus, a, um eris
III sing.
eblanditus, a, um erit
I plur.
eblanditi, ae, a erimus
II plur.
eblanditi, ae, a eritis
III plur.
eblanditi, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
ēblandĭar
II sing.
ēblandiāris, ēblandiāre
III sing.
ēblandiātur
I plur.
ēblandiāmur
II plur.
ēblandiamĭni
III plur.
ēblandiantur
IMPERFETTO
I sing.
ēblandīrer
II sing.
ēblandirēris, ēblandirēre
III sing.
ēblandirētur
I plur.
ēblandirēmur
II plur.
ēblandirēmini
III plur.
ēblandirentur
PERFETTO
I sing.
eblanditus, a, um sim
II sing.
eblanditus, a, um sis
III sing.
eblanditus, a, um sit
I plur.
eblanditi, ae, a simus
II plur.
eblanditi, ae, a sitis
III plur.
eblanditi, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
eblanditus, a, um essem
II sing.
eblanditus, a, um esses
III sing.
eblanditus, a, um esset
I plur.
eblanditi, ae, a essemus
II plur.
eblanditi, ae, a essetis
III plur.
eblanditi, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
ēblandīre
II plur.
ēblandimĭni
FUTURO
II sing.
ēblandītor
III sing.
ēblandītor
II plur.
III plur.
ēblandiuntor
INFINITO
PRESENTE
ēblandīri
PERFETTO
Singolare:
eblanditus, a, um esse
Plurale:
eblanditi, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
eblanditūrūm, am, ūm
Plurale:
eblanditūros, as, a
PARTICIPIO
PRESENTE
ēblandiens, ientis
FUTURO
eblanditūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
eblanditum
Passivo:
eblanditu
GERUNDIO
Genitivo:
ēblandiendi
Dativo:
ēblandiendo
Accusativo:
ad ēblandiendum
Ablativo:
ēblandiendo
GERUNDIVO
ēblandiendus, a, um
ēblandĭor v. tr. dep. IV coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis