dētestor - Diatesi attiva
(dētestor, dētestāris, detestatus sum, dētestāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
dētestor
II sing.
dētestāris, dētestāre
III sing.
dētestātur
I plur.
dētestāmur
II plur.
dētestamĭni
III plur.
dētestantur
IMPERFETTO
I sing.
dētestābar
II sing.
dētestabāris, dētestabāre
III sing.
dētestabātur
I plur.
dētestabāmur
II plur.
dētestabamĭni
III plur.
dētestabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
dētestābor
II sing.
dētestabĕris, dētestabĕre
III sing.
dētestabĭtur
I plur.
dētestabĭmur
II plur.
dētestabimĭni
III plur.
dētestabuntur
PERFETTO
I sing.
detestatus, a, um sum
II sing.
detestatus, a, um es
III sing.
detestatus, a, um est
I plur.
detestati, ae, a sumus
II plur.
detestati, ae, a estis
III plur.
detestati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
detestatus, a, um eram
II sing.
detestatus, a, um eras
III sing.
detestatus, a, um erat
I plur.
detestati, ae, a eramus
II plur.
detestati, ae, a eratis
III plur.
detestati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
detestatus, a, um ero
II sing.
detestatus, a, um eris
III sing.
detestatus, a, um erit
I plur.
detestati, ae, a erimus
II plur.
detestati, ae, a eritis
III plur.
detestati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
dētester
II sing.
dētestēris, dētestēre
III sing.
dētestētur
I plur.
dētestēmur
II plur.
dētestemĭni
III plur.
dētestentur
IMPERFETTO
I sing.
dētestārer
II sing.
dētestarēris, dētestarēre
III sing.
dētestarētur
I plur.
dētestarēmur
II plur.
dētestaremĭni
III plur.
dētestarentur
PERFETTO
I sing.
detestatus, a, um sim
II sing.
detestatus, a, um sis
III sing.
detestatus, a, um sit
I plur.
detestati, ae, a simus
II plur.
detestati, ae, a sitis
III plur.
detestati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
detestatus, a, um essem
II sing.
detestatus, a, um esses
III sing.
detestatus, a, um esset
I plur.
detestati, ae, a essemus
II plur.
detestati, ae, a essetis
III plur.
detestati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
dētestāre
II plur.
dētestamĭni
FUTURO
II sing.
dētestātor
III sing.
dētestātor
II plur.
III plur.
dētestantor
INFINITO
PRESENTE
dētestāri
PERFETTO
Singolare:
detestatus, a, um esse
Plurale:
detestati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
detestatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
detestatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
dētestans, antis
FUTURO
detestatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
detestatum
Passivo:
detestatu
GERUNDIO
Genitivo:
dētestandi
Dativo:
dētestando
Accusativo:
dētestandum
Ablativo:
dētestando
GERUNDIVO
dētestandus, a, um
dētestor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis