dēsolvor - Diatesi passiva
(dēsolvo, dēsolvis, desolutum, dēsolvĕre)
verbo transitivo III coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
dēsolvor
II sing.
dēsolvĕris, dēsolvĕre
III sing.
dēsolvĭtur
I plur.
dēsolvĭmur
II plur.
dēsolvimĭni
III plur.
dēsolvuntur
IMPERFETTO
I sing.
dēsolvēbar
II sing.
dēsolvebāris, dēsolvebāre
III sing.
dēsolvebātur
I plur.
dēsolvebāmur
II plur.
dēsolvebamĭni
III plur.
dēsolvebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
dēsolvar
II sing.
dēsolvēris, dēsolvēre
III sing.
dēsolvētur
I plur.
dēsolvēmur
II plur.
dēsolvemĭni
III plur.
dēsolventur
PERFETTO
I sing.
desolutus, a, um sum
II sing.
desolutus, a, um es
III sing.
desolutus, a, um est
I plur.
desoluti, ae, a sumus
II plur.
desoluti, ae, a estis
III plur.
desoluti, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
desolutus, a, um eram
II sing.
desolutus, a, um eras
III sing.
desolutus, a, um erat
I plur.
desoluti, ae, a eramus
II plur.
desoluti, ae, a eratis
III plur.
desoluti, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
desolutus, a, um ero
II sing.
desolutus, a, um eris
III sing.
desolutus, a, um erit
I plur.
desoluti, ae, a erimus
II plur.
desoluti, ae, a eritis
III plur.
desoluti, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
dēsolvar
II sing.
dēsolvāris, dēsolvāre
III sing.
dēsolvātur
I plur.
dēsolvāmur
II plur.
dēsolvamĭni
III plur.
dēsolvantur
IMPERFETTO
I sing.
dēsolvĕrer
II sing.
dēsolverēris, dēsolverēre
III sing.
dēsolverētur
I plur.
dēsolverēmur
II plur.
dēsolveremĭni
III plur.
dēsolverentur
PERFETTO
I sing.
desolutus, a, um sim
II sing.
desolutus, a, um sis
III sing.
desolutus, a, um sit
I plur.
desoluti, ae, a simus
II plur.
desoluti, ae, a sitis
III plur.
desoluti, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
desolutus, a, um essem
II sing.
desolutus, a, um esses
III sing.
desolutus, a, um esset
I plur.
desoluti, ae, a essemus
II plur.
desoluti, ae, a essetis
III plur.
desoluti, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
dēsolvĕre
II plur.
dēsolvimĭni
FUTURO
II sing.
dēsolvĭtor
III sing.
dēsolvĭtor
II plur.
III plur.
dēsolvuntor
PARTICIPIO
PERFETTO
desolutus, a, um
INFINITO
PRESENTE
dēsolvi
PERFETTO
Singolare:
desolutus, a, um esse
Plurale:
desoluti, ae, a esse
FUTURO
desolutum esse
GERUNDIVO
dēsolvendus, a, um
SUPINO
desolutu
Vedi la forma attiva di questo lemma
dēsolvor v. tr. III coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis