dĕhortor - Diatesi attiva
(dĕhortor, dĕhortāris, dehortatus sum, dĕhortāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
dĕhortor
II sing.
dĕhortāris, dĕhortāre
III sing.
dĕhortātur
I plur.
dĕhortāmur
II plur.
dĕhortamĭni
III plur.
dĕhortantur
IMPERFETTO
I sing.
dĕhortābar
II sing.
dĕhortabāris, dĕhortabāre
III sing.
dĕhortabātur
I plur.
dĕhortabāmur
II plur.
dĕhortabamĭni
III plur.
dĕhortabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
dĕhortābor
II sing.
dĕhortabĕris, dĕhortabĕre
III sing.
dĕhortabĭtur
I plur.
dĕhortabĭmur
II plur.
dĕhortabimĭni
III plur.
dĕhortabuntur
PERFETTO
I sing.
dehortatus, a, um sum
II sing.
dehortatus, a, um es
III sing.
dehortatus, a, um est
I plur.
dehortati, ae, a sumus
II plur.
dehortati, ae, a estis
III plur.
dehortati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
dehortatus, a, um eram
II sing.
dehortatus, a, um eras
III sing.
dehortatus, a, um erat
I plur.
dehortati, ae, a eramus
II plur.
dehortati, ae, a eratis
III plur.
dehortati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
dehortatus, a, um ero
II sing.
dehortatus, a, um eris
III sing.
dehortatus, a, um erit
I plur.
dehortati, ae, a erimus
II plur.
dehortati, ae, a eritis
III plur.
dehortati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
dĕhorter
II sing.
dĕhortēris, dĕhortēre
III sing.
dĕhortētur
I plur.
dĕhortēmur
II plur.
dĕhortemĭni
III plur.
dĕhortentur
IMPERFETTO
I sing.
dĕhortārer
II sing.
dĕhortarēris, dĕhortarēre
III sing.
dĕhortarētur
I plur.
dĕhortarēmur
II plur.
dĕhortaremĭni
III plur.
dĕhortarentur
PERFETTO
I sing.
dehortatus, a, um sim
II sing.
dehortatus, a, um sis
III sing.
dehortatus, a, um sit
I plur.
dehortati, ae, a simus
II plur.
dehortati, ae, a sitis
III plur.
dehortati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
dehortatus, a, um essem
II sing.
dehortatus, a, um esses
III sing.
dehortatus, a, um esset
I plur.
dehortati, ae, a essemus
II plur.
dehortati, ae, a essetis
III plur.
dehortati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
dĕhortāre
II plur.
dĕhortamĭni
FUTURO
II sing.
dĕhortātor
III sing.
dĕhortātor
II plur.
III plur.
dĕhortantor
INFINITO
PRESENTE
dĕhortāri
PERFETTO
Singolare:
dehortatus, a, um esse
Plurale:
dehortati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
dehortatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
dehortatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
dĕhortans, antis
FUTURO
dehortatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
dehortatum
Passivo:
dehortatu
GERUNDIO
Genitivo:
dĕhortandi
Dativo:
dĕhortando
Accusativo:
dĕhortandum
Ablativo:
dĕhortando
GERUNDIVO
dĕhortandus, a, um
dĕhortor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis