contestor - Diatesi attiva
(contestor, contestāris, contestatus sum, contestāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
contestor
II sing.
contestāris, contestāre
III sing.
contestātur
I plur.
contestāmur
II plur.
contestamĭni
III plur.
contestantur
IMPERFETTO
I sing.
contestābar
II sing.
contestabāris, contestabāre
III sing.
contestabātur
I plur.
contestabāmur
II plur.
contestabamĭni
III plur.
contestabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
contestābor
II sing.
contestabĕris, contestabĕre
III sing.
contestabĭtur
I plur.
contestabĭmur
II plur.
contestabimĭni
III plur.
contestabuntur
PERFETTO
I sing.
contestatus, a, um sum
II sing.
contestatus, a, um es
III sing.
contestatus, a, um est
I plur.
contestati, ae, a sumus
II plur.
contestati, ae, a estis
III plur.
contestati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
contestatus, a, um eram
II sing.
contestatus, a, um eras
III sing.
contestatus, a, um erat
I plur.
contestati, ae, a eramus
II plur.
contestati, ae, a eratis
III plur.
contestati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
contestatus, a, um ero
II sing.
contestatus, a, um eris
III sing.
contestatus, a, um erit
I plur.
contestati, ae, a erimus
II plur.
contestati, ae, a eritis
III plur.
contestati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
contester
II sing.
contestēris, contestēre
III sing.
contestētur
I plur.
contestēmur
II plur.
contestemĭni
III plur.
contestentur
IMPERFETTO
I sing.
contestārer
II sing.
contestarēris, contestarēre
III sing.
contestarētur
I plur.
contestarēmur
II plur.
contestaremĭni
III plur.
contestarentur
PERFETTO
I sing.
contestatus, a, um sim
II sing.
contestatus, a, um sis
III sing.
contestatus, a, um sit
I plur.
contestati, ae, a simus
II plur.
contestati, ae, a sitis
III plur.
contestati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
contestatus, a, um essem
II sing.
contestatus, a, um esses
III sing.
contestatus, a, um esset
I plur.
contestati, ae, a essemus
II plur.
contestati, ae, a essetis
III plur.
contestati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
contestāre
II plur.
contestamĭni
FUTURO
II sing.
contestātor
III sing.
contestātor
II plur.
III plur.
contestantor
INFINITO
PRESENTE
contestāri
PERFETTO
Singolare:
contestatus, a, um esse
Plurale:
contestati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
contestatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
contestatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
contestans, antis
FUTURO
contestatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
contestatum
Passivo:
contestatu
GERUNDIO
Genitivo:
contestandi
Dativo:
contestando
Accusativo:
contestandum
Ablativo:
contestando
GERUNDIVO
contestandus, a, um
contestor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis