conplector - Diatesi attiva
(conplector, conplectĕris, conplexus sum, conplectĕre)
verbo transitivo deponente III coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
conplector
II sing.
conplectĕris, conplectĕre
III sing.
conplectĭtur
I plur.
conplectĭmur
II plur.
conplectimĭni
III plur.
conplectuntur
IMPERFETTO
I sing.
conplectēbar
II sing.
conplectebāris, conplectebāre
III sing.
conplectebātur
I plur.
conplectebāmur
II plur.
conplectebamĭni
III plur.
conplectebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
conplectar
II sing.
conplectēris, conplectēre
III sing.
conplectētur
I plur.
conplectēmur
II plur.
conplectemĭni
III plur.
conplectentur
PERFETTO
I sing.
conplexus, a, um sum
II sing.
conplexus, a, um es
III sing.
conplexus, a, um est
I plur.
conplexi, ae, a sumus
II plur.
conplexi, ae, a estis
III plur.
conplexi, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
conplexus, a, um eram
II sing.
conplexus, a, um eras
III sing.
conplexus, a, um erat
I plur.
conplexi, ae, a eramus
II plur.
conplexi, ae, a eratis
III plur.
conplexi, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
conplexus, a, um ero
II sing.
conplexus, a, um eris
III sing.
conplexus, a, um erit
I plur.
conplexi, ae, a erimus
II plur.
conplexi, ae, a eritis
III plur.
conplexi, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
conplectar
II sing.
conplectāris, conplectare
III sing.
conplectātur
I plur.
conplectāmur
II plur.
conplectamĭni
III plur.
conplectantur
IMPERFETTO
I sing.
conplectĕrer
II sing.
conplecterēris, conplecterēre
III sing.
conplecterētur
I plur.
conplecterēmur
II plur.
conplecteremĭni
III plur.
conplecterentur
PERFETTO
I sing.
conplexus, a, um sim
II sing.
conplexus, a, um sis
III sing.
conplexus, a, um sit
I plur.
conplexi, ae, a simus
II plur.
conplexi, ae, a sitis
III plur.
conplexi, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
conplexus, a, um essem
II sing.
conplexus, a, um esses
III sing.
conplexus, a, um esset
I plur.
conplexi, ae, a essemus
II plur.
conplexi, ae, a essetis
III plur.
conplexi, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
conplectĕre
II plur.
conplectimĭni
FUTURO
II sing.
conplectĭtor
III sing.
conplectĭtor
II plur.
III plur.
conplectuntor
INFINITO
PRESENTE
conplecti
PERFETTO
Singolare:
conplexus, a, um esse
Plurale:
conplexi, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
conplexūrūm, am, ūm
Plurale:
conplexūros, as, a
PARTICIPIO
PRESENTE
conplectens, entis
FUTURO
conplexūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
conplexum
Passivo:
conplexu
GERUNDIO
Genitivo:
conplectendi
Dativo:
conplectendo
Accusativo:
conplectendum
Ablativo:
conplectendo
GERUNDIVO
conplectendus, a, um
conplector v. tr. dep. III coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis