confercĭor - Diatesi passiva
(confercĭo, confercis, confersi, confertum, confercīre)
verbo transitivo IV coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
confercĭor
II sing.
confercīris, confercīre
III sing.
confercītur
I plur.
confercīmur
II plur.
confercimĭni
III plur.
conferciuntur
IMPERFETTO
I sing.
conferciēbar
II sing.
conferciebāris, conferciebāre
III sing.
conferciebātur
I plur.
conferciebāmur
II plur.
conferciebamĭni
III plur.
conferciebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
confercĭar
II sing.
conferciēris, conferciēre
III sing.
conferciētur
I plur.
conferciēmur
II plur.
conferciemĭni
III plur.
confercientur
PERFETTO
I sing.
confertus, a, um sum
II sing.
confertus, a, um es
III sing.
confertus, a, um est
I plur.
conferti, ae, a sumus
II plur.
conferti, ae, a estis
III plur.
conferti, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
confertus, a, um eram
II sing.
confertus, a, um eras
III sing.
confertus, a, um erat
I plur.
conferti, ae, a eramus
II plur.
conferti, ae, a eratis
III plur.
conferti, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
confertus, a, um ero
II sing.
confertus, a, um eris
III sing.
confertus, a, um erit
I plur.
conferti, ae, a erimus
II plur.
conferti, ae, a eritis
III plur.
conferti, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
confercĭar
II sing.
conferciāris, conferciāre
III sing.
conferciātur
I plur.
conferciāmur
II plur.
conferciamĭni
III plur.
conferciantur
IMPERFETTO
I sing.
confercīrer
II sing.
confercirēris, confersirēre
III sing.
confercirētur
I plur.
confercirēmur
II plur.
confercirēmini
III plur.
confercirentur
PERFETTO
I sing.
confertus, a, um sim
II sing.
confertus, a, um sis
III sing.
confertus, a, um sit
I plur.
conferti, ae, a simus
II plur.
conferti, ae, a sitis
III plur.
conferti, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
confertus, a, um essem
II sing.
confertus, a, um esses
III sing.
confertus, a, um esset
I plur.
conferti, ae, a essemus
II plur.
conferti, ae, a essetis
III plur.
conferti, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
confercīre
II plur.
confercimĭni
FUTURO
II sing.
confercītor
III sing.
confercītor
II plur.
III plur.
conferciuntor
PARTICIPIO
PERFETTO
confertus, a, um
INFINITO
PRESENTE
confercīri
PERFETTO
Singolare:
confertus, a, um esse
Plurale:
conferti, ae, a esse
FUTURO
confertum esse
GERUNDIVO
conferciendus, a, um
SUPINO
confertu
Vedi la forma attiva di questo lemma
confercĭor v. tr. IV coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis