concrīmĭnor - Diatesi attiva
(concrīmĭnor, concrīmĭnāris, concriminatus sum, concrīmĭnāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
concrīmĭnor
II sing.
concrīmĭnāris, concrīmĭnāre
III sing.
concrīmĭnātur
I plur.
concrīmĭnāmur
II plur.
concrīmĭnamĭni
III plur.
concrīmĭnantur
IMPERFETTO
I sing.
concrīmĭnābar
II sing.
concrīmĭnabāris, concrīmĭnabāre
III sing.
concrīmĭnabātur
I plur.
concrīmĭnabāmur
II plur.
concrīmĭnabamĭni
III plur.
concrīmĭnabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
concrīmĭnābor
II sing.
concrīmĭnabĕris, concrīmĭnabĕre
III sing.
concrīmĭnabĭtur
I plur.
concrīmĭnabĭmur
II plur.
concrīmĭnabimĭni
III plur.
concrīmĭnabuntur
PERFETTO
I sing.
concriminatus, a, um sum
II sing.
concriminatus, a, um es
III sing.
concriminatus, a, um est
I plur.
concriminati, ae, a sumus
II plur.
concriminati, ae, a estis
III plur.
concriminati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
concriminatus, a, um eram
II sing.
concriminatus, a, um eras
III sing.
concriminatus, a, um erat
I plur.
concriminati, ae, a eramus
II plur.
concriminati, ae, a eratis
III plur.
concriminati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
concriminatus, a, um ero
II sing.
concriminatus, a, um eris
III sing.
concriminatus, a, um erit
I plur.
concriminati, ae, a erimus
II plur.
concriminati, ae, a eritis
III plur.
concriminati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
concrīmĭner
II sing.
concrīmĭnēris, concrīmĭnēre
III sing.
concrīmĭnētur
I plur.
concrīmĭnēmur
II plur.
concrīmĭnemĭni
III plur.
concrīmĭnentur
IMPERFETTO
I sing.
concrīmĭnārer
II sing.
concrīmĭnarēris, concrīmĭnarēre
III sing.
concrīmĭnarētur
I plur.
concrīmĭnarēmur
II plur.
concrīmĭnaremĭni
III plur.
concrīmĭnarentur
PERFETTO
I sing.
concriminatus, a, um sim
II sing.
concriminatus, a, um sis
III sing.
concriminatus, a, um sit
I plur.
concriminati, ae, a simus
II plur.
concriminati, ae, a sitis
III plur.
concriminati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
concriminatus, a, um essem
II sing.
concriminatus, a, um esses
III sing.
concriminatus, a, um esset
I plur.
concriminati, ae, a essemus
II plur.
concriminati, ae, a essetis
III plur.
concriminati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
concrīmĭnāre
II plur.
concrīmĭnamĭni
FUTURO
II sing.
concrīmĭnātor
III sing.
concrīmĭnātor
II plur.
III plur.
concrīmĭnantor
INFINITO
PRESENTE
concrīmĭnāri
PERFETTO
Singolare:
concriminatus, a, um esse
Plurale:
concriminati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
concriminatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
concriminatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
concrīmĭnans, antis
FUTURO
concriminatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
concriminatum
Passivo:
concriminatu
GERUNDIO
Genitivo:
concrīmĭnandi
Dativo:
concrīmĭnando
Accusativo:
concrīmĭnandum
Ablativo:
concrīmĭnando
GERUNDIVO
concrīmĭnandus, a, um
concrīmĭnor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis