commĭnor - Diatesi attiva
(commĭnor, commĭnāris, comminatus sum, commĭnāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
commĭnor
II sing.
commĭnāris, commĭnāre
III sing.
commĭnātur
I plur.
commĭnāmur
II plur.
commĭnamĭni
III plur.
commĭnantur
IMPERFETTO
I sing.
commĭnābar
II sing.
commĭnabāris, commĭnabāre
III sing.
commĭnabātur
I plur.
commĭnabāmur
II plur.
commĭnabamĭni
III plur.
commĭnabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
commĭnābor
II sing.
commĭnabĕris, commĭnabĕre
III sing.
commĭnabĭtur
I plur.
commĭnabĭmur
II plur.
commĭnabimĭni
III plur.
commĭnabuntur
PERFETTO
I sing.
comminatus, a, um sum
II sing.
comminatus, a, um es
III sing.
comminatus, a, um est
I plur.
comminati, ae, a sumus
II plur.
comminati, ae, a estis
III plur.
comminati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
comminatus, a, um eram
II sing.
comminatus, a, um eras
III sing.
comminatus, a, um erat
I plur.
comminati, ae, a eramus
II plur.
comminati, ae, a eratis
III plur.
comminati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
comminatus, a, um ero
II sing.
comminatus, a, um eris
III sing.
comminatus, a, um erit
I plur.
comminati, ae, a erimus
II plur.
comminati, ae, a eritis
III plur.
comminati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
commĭner
II sing.
commĭnēris, commĭnēre
III sing.
commĭnētur
I plur.
commĭnēmur
II plur.
commĭnemĭni
III plur.
commĭnentur
IMPERFETTO
I sing.
commĭnārer
II sing.
commĭnarēris, commĭnarēre
III sing.
commĭnarētur
I plur.
commĭnarēmur
II plur.
commĭnaremĭni
III plur.
commĭnarentur
PERFETTO
I sing.
comminatus, a, um sim
II sing.
comminatus, a, um sis
III sing.
comminatus, a, um sit
I plur.
comminati, ae, a simus
II plur.
comminati, ae, a sitis
III plur.
comminati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
comminatus, a, um essem
II sing.
comminatus, a, um esses
III sing.
comminatus, a, um esset
I plur.
comminati, ae, a essemus
II plur.
comminati, ae, a essetis
III plur.
comminati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
commĭnāre
II plur.
commĭnamĭni
FUTURO
II sing.
commĭnātor
III sing.
commĭnātor
II plur.
III plur.
commĭnantor
INFINITO
PRESENTE
commĭnāri
PERFETTO
Singolare:
comminatus, a, um esse
Plurale:
comminati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
comminatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
comminatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
commĭnans, antis
FUTURO
comminatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
comminatum
Passivo:
comminatu
GERUNDIO
Genitivo:
commĭnandi
Dativo:
commĭnando
Accusativo:
commĭnandum
Ablativo:
commĭnando
GERUNDIVO
commĭnandus, a, um
commĭnor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis