ancillor - Diatesi attiva
(ancillor, ancillāris, ancillatus sum, ancillāri)
verbo intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
ancillor
II sing.
ancillāris, ancillāre
III sing.
ancillātur
I plur.
ancillāmur
II plur.
ancillamĭni
III plur.
ancillantur
IMPERFETTO
I sing.
ancillābar
II sing.
ancillabāris, ancillabāre
III sing.
ancillabātur
I plur.
ancillabāmus
II plur.
ancillabamĭni
III plur.
ancillantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
ancillābor
II sing.
ancillabĕris, ancillabĕre
III sing.
ancillabĭtur
I plur.
ancillabĭmur
II plur.
ancillabimĭni
III plur.
ancillabuntur
PERFETTO
I sing.
ancillatus, a, um sum
II sing.
ancillatus, a, um es
III sing.
ancillatus, a, um est
I plur.
ancillati, ae, a sumus
II plur.
ancillati, ae, a estis
III plur.
ancillati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
ancillatus, a, um eram
II sing.
ancillatus, a, um eras
III sing.
ancillatus, a, um erat
I plur.
ancillati, ae, a eramus
II plur.
ancillati, ae, a eratis
III plur.
ancillati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
ancillatus, a, um ero
II sing.
ancillatus, a, um eris
III sing.
ancillatus, a, um erit
I plur.
ancillati, ae, a erimus
II plur.
ancillati, ae, a eritis
III plur.
ancillati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
anciller
II sing.
ancillēris, ancillēre
III sing.
ancillētur
I plur.
ancillēmur
II plur.
ancillemĭni
III plur.
ancillentur
IMPERFETTO
I sing.
ancillārer
II sing.
ancillarēris, ancillarēre
III sing.
ancillarētur
I plur.
ancillāremur
II plur.
ancillaremĭni
III plur.
ancillarentur
PERFETTO
I sing.
ancillatus, a, um sim
II sing.
ancillatus, a, um sis
III sing.
ancillatus, a, um sit
I plur.
ancillati, ae, a simus
II plur.
ancillati, ae, a sitis
III plur.
ancillati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
ancillatus, a, um essem
II sing.
ancillatus, a, um esses
III sing.
ancillatus, a, um esset
I plur.
ancillati, ae, a essemus
II plur.
ancillati, ae, a essetis
III plur.
ancillati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
ancillāre
II plur.
ancillamĭni
FUTURO
II sing.
ancillātor
III sing.
ancillātor
II plur.
III plur.
ancillantor
INFINITO
PRESENTE
ancillāri
PERFETTO
Singolare:
ancillatus, a, um esse
Plurale:
ancillati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
ancillatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
ancillatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
ancillans, antis
FUTURO
ancillatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
ancillatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
ancillandi
Dativo:
ancillando
Accusativo:
ancillandum
Ablativo:
ancillando
GERUNDIVO
ancillor v. intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis