ăgōnizor - Diatesi attiva
(ăgōnizor, ăgōnizāris, agonizatus sum, ăgōnizāri)
verbo intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
ăgōnizor
II sing.
ăgōnizāris, ăgōnizāre
III sing.
ăgōnizātur
I plur.
ăgōnizāmur
II plur.
ăgōnizamĭni
III plur.
ăgōnizantur
IMPERFETTO
I sing.
ăgōnizābar
II sing.
ăgōnizabāris, ăgōnizabāre
III sing.
ăgōnizabātur
I plur.
ăgōnizabāmus
II plur.
ăgōnizabamĭni
III plur.
ăgōnizantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
ăgōnizābor
II sing.
ăgōnizabĕris, ăgōnizabĕre
III sing.
ăgōnizabĭtur
I plur.
ăgōnizabĭmur
II plur.
ăgōnizabimĭni
III plur.
ăgōnizabuntur
PERFETTO
I sing.
agonizatus, a, um sum
II sing.
agonizatus, a, um es
III sing.
agonizatus, a, um est
I plur.
agonizati, ae, a sumus
II plur.
agonizati, ae, a estis
III plur.
agonizati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
agonizatus, a, um eram
II sing.
agonizatus, a, um eras
III sing.
agonizatus, a, um erat
I plur.
agonizati, ae, a eramus
II plur.
agonizati, ae, a eratis
III plur.
agonizati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
agonizatus, a, um ero
II sing.
agonizatus, a, um eris
III sing.
agonizatus, a, um erit
I plur.
agonizati, ae, a erimus
II plur.
agonizati, ae, a eritis
III plur.
agonizati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
ăgōnizer
II sing.
ăgōnizēris, ăgōnizēre
III sing.
ăgōnizētur
I plur.
ăgōnizēmur
II plur.
ăgōnizemĭni
III plur.
ăgōnizentur
IMPERFETTO
I sing.
ăgōnizārer
II sing.
ăgōnizarēris, ăgōnizarēre
III sing.
ăgōnizarētur
I plur.
ăgōnizāremur
II plur.
ăgōnizaremĭni
III plur.
ăgōnizarentur
PERFETTO
I sing.
agonizatus, a, um sim
II sing.
agonizatus, a, um sis
III sing.
agonizatus, a, um sit
I plur.
agonizati, ae, a simus
II plur.
agonizati, ae, a sitis
III plur.
agonizati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
agonizatus, a, um essem
II sing.
agonizatus, a, um esses
III sing.
agonizatus, a, um esset
I plur.
agonizati, ae, a essemus
II plur.
agonizati, ae, a essetis
III plur.
agonizati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
ăgōnizāre
II plur.
ăgōnizamĭni
FUTURO
II sing.
ăgōnizātor
III sing.
ăgōnizātor
II plur.
III plur.
ăgōnizantor
INFINITO
PRESENTE
ăgōnizāri
PERFETTO
Singolare:
agonizatus, a, um esse
Plurale:
agonizati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
agonizatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
agonizatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
ăgōnizans, antis
FUTURO
agonizatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
agonizatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
ăgōnizandi
Dativo:
ăgōnizando
Accusativo:
ăgōnizandum
Ablativo:
ăgōnizando
GERUNDIVO
ăgōnizor v. intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis