affirmor - Diatesi passiva


(affirmo, affirmas, affirmavi, affirmatum, affirmāre)

verbo transitivo I coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
affirmor
II sing.
affirmāris, affirmāre
III sing.
affirmātur
I plur.
affirmāmur
II plur.
affirmamĭni
III plur.
affirmantur
IMPERFETTO
I sing.
affirmābar
II sing.
affirmabāris, affirmabāre
III sing.
affirmabātur
I plur.
affirmabāmur
II plur.
affirmabamĭni
III plur.
affirmabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
affirmābor
II sing.
affirmabĕris, affirmabĕre
III sing.
affirmabĭtur
I plur.
affirmabĭmur
II plur.
affirmabimĭni
III plur.
affirmabuntur
PERFETTO
I sing.
affirmatus, –a, –um sum
II sing.
affirmatus, –a, –um es
III sing.
affirmatus, –a, –um est
I plur.
affirmati, –ae, –a sumus
II plur.
affirmati, –ae, –a estis
III plur.
affirmati, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
affirmatus, –a, –um eram
II sing.
affirmatus, –a, –um eras
III sing.
affirmatus, –a, –um erat
I plur.
affirmati, –ae, –a eramus
II plur.
affirmati, –ae, –a eratis
III plur.
affirmati, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
affirmatus, –a, –um ero
II sing.
affirmatus, –a, –um eris
III sing.
affirmatus, –a, –um erit
I plur.
affirmati, –ae, –a erimus
II plur.
affirmati, –ae, –a eritis
III plur.
affirmati, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
affirmer
II sing.
affirmēris, affirmēre
III sing.
affirmētur
I plur.
affirmēmur
II plur.
affirmemĭni
III plur.
affirmentur
IMPERFETTO
I sing.
affirmārer
II sing.
affirmarēris, affirmarēre
III sing.
affirmarētur
I plur.
affirmarēmur
II plur.
affirmaremĭni
III plur.
affirmarentur
PERFETTO
I sing.
affirmatus, –a, –um sim
II sing.
affirmatus, –a, –um sis
III sing.
affirmatus, –a, –um sit
I plur.
affirmati, –ae, –a simus
II plur.
affirmati, –ae, –a sitis
III plur.
affirmati, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
affirmatus, –a, –um essem
II sing.
affirmatus, –a, –um esses
III sing.
affirmatus, –a, –um esset
I plur.
affirmati, –ae, –a essemus
II plur.
affirmati, –ae, –a essetis
III plur.
affirmati, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
affirmāre
II plur.
affirmamĭni
FUTURO
II sing.
affirmātor
III sing.
affirmātor
II plur.
–
III plur.
affirmantor
PARTICIPIO
PERFETTO
affirmatus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
affirmāri
PERFETTO
Singolare:
affirmatus, –a, –um esse
Plurale:
affirmati, –ae, –a esse
FUTURO
affirmatum esse
GERUNDIVO
affirmandus, –a, –um
SUPINO
affirmatu

Vedi la forma attiva di questo lemma




Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z



{{ID:AFFIRMOR100}}
---CACHE---

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis