adversor - Diatesi attiva
(adversor, adversāris, adversatus sum, adversāri)
verbo intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
adversor
II sing.
adversāris, adversāre
III sing.
adversātur
I plur.
adversāmur
II plur.
adversamĭni
III plur.
adversantur
IMPERFETTO
I sing.
adversābar
II sing.
adversabāris, adversabāre
III sing.
adversabātur
I plur.
adversabāmus
II plur.
adversabamĭni
III plur.
adversantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
adversābor
II sing.
adversabĕris, adversabĕre
III sing.
adversabĭtur
I plur.
adversabĭmur
II plur.
adversabimĭni
III plur.
adversabuntur
PERFETTO
I sing.
adversatus, a, um sum
II sing.
adversatus, a, um es
III sing.
adversatus, a, um est
I plur.
adversati, ae, a sumus
II plur.
adversati, ae, a estis
III plur.
adversati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
adversatus, a, um eram
II sing.
adversatus, a, um eras
III sing.
adversatus, a, um erat
I plur.
adversati, ae, a eramus
II plur.
adversati, ae, a eratis
III plur.
adversati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
adversatus, a, um ero
II sing.
adversatus, a, um eris
III sing.
adversatus, a, um erit
I plur.
adversati, ae, a erimus
II plur.
adversati, ae, a eritis
III plur.
adversati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
adverser
II sing.
adversēris, adversēre
III sing.
adversētur
I plur.
adversēmur
II plur.
adversemĭni
III plur.
adversentur
IMPERFETTO
I sing.
adversārer
II sing.
adversarēris, adversarēre
III sing.
adversarētur
I plur.
adversāremur
II plur.
adversaremĭni
III plur.
adversarentur
PERFETTO
I sing.
adversatus, a, um sim
II sing.
adversatus, a, um sis
III sing.
adversatus, a, um sit
I plur.
adversati, ae, a simus
II plur.
adversati, ae, a sitis
III plur.
adversati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
adversatus, a, um essem
II sing.
adversatus, a, um esses
III sing.
adversatus, a, um esset
I plur.
adversati, ae, a essemus
II plur.
adversati, ae, a essetis
III plur.
adversati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
adversāre
II plur.
adversamĭni
FUTURO
II sing.
adversātor
III sing.
adversātor
II plur.
III plur.
adversantor
INFINITO
PRESENTE
adversāri
PERFETTO
Singolare:
adversatus, a, um esse
Plurale:
adversati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
adversatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
adversatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
adversans, antis
FUTURO
adversatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
adversatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
adversandi
Dativo:
adversando
Accusativo:
adversandum
Ablativo:
adversando
GERUNDIVO
adversor v. intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis