advĕnĕror - Diatesi attiva
(advĕnĕror, advĕnĕrāris, adveneratus sum, advĕnĕrāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
advĕnĕror
II sing.
advĕnĕrāris, advĕnĕrāre
III sing.
advĕnĕrātur
I plur.
advĕnĕrāmur
II plur.
advĕnĕramĭni
III plur.
advĕnĕrantur
IMPERFETTO
I sing.
advĕnĕrābar
II sing.
advĕnĕrabāris, advĕnĕrabāre
III sing.
advĕnĕrabātur
I plur.
advĕnĕrabāmur
II plur.
advĕnĕrabamĭni
III plur.
advĕnĕrabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
advĕnĕrābor
II sing.
advĕnĕrabĕris, advĕnĕrabĕre
III sing.
advĕnĕrabĭtur
I plur.
advĕnĕrabĭmur
II plur.
advĕnĕrabimĭni
III plur.
advĕnĕrabuntur
PERFETTO
I sing.
adveneratus, a, um sum
II sing.
adveneratus, a, um es
III sing.
adveneratus, a, um est
I plur.
advenerati, ae, a sumus
II plur.
advenerati, ae, a estis
III plur.
advenerati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
adveneratus, a, um eram
II sing.
adveneratus, a, um eras
III sing.
adveneratus, a, um erat
I plur.
advenerati, ae, a eramus
II plur.
advenerati, ae, a eratis
III plur.
advenerati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
adveneratus, a, um ero
II sing.
adveneratus, a, um eris
III sing.
adveneratus, a, um erit
I plur.
advenerati, ae, a erimus
II plur.
advenerati, ae, a eritis
III plur.
advenerati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
advĕnĕrer
II sing.
advĕnĕrēris, advĕnĕrēre
III sing.
advĕnĕrētur
I plur.
advĕnĕrēmur
II plur.
advĕnĕremĭni
III plur.
advĕnĕrentur
IMPERFETTO
I sing.
advĕnĕrārer
II sing.
advĕnĕrarēris, advĕnĕrarēre
III sing.
advĕnĕrarētur
I plur.
advĕnĕrarēmur
II plur.
advĕnĕraremĭni
III plur.
advĕnĕrarentur
PERFETTO
I sing.
adveneratus, a, um sim
II sing.
adveneratus, a, um sis
III sing.
adveneratus, a, um sit
I plur.
advenerati, ae, a simus
II plur.
advenerati, ae, a sitis
III plur.
advenerati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
adveneratus, a, um essem
II sing.
adveneratus, a, um esses
III sing.
adveneratus, a, um esset
I plur.
advenerati, ae, a essemus
II plur.
advenerati, ae, a essetis
III plur.
advenerati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
advĕnĕrāre
II plur.
advĕnĕramĭni
FUTURO
II sing.
advĕnĕrātor
III sing.
advĕnĕrātor
II plur.
III plur.
advĕnĕrantor
INFINITO
PRESENTE
advĕnĕrāri
PERFETTO
Singolare:
adveneratus, a, um esse
Plurale:
advenerati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
adveneratūrūm, am, ūm esse
Plurale:
adveneratūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
advĕnĕrans, antis
FUTURO
adveneratūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
adveneratum
Passivo:
adveneratu
GERUNDIO
Genitivo:
advĕnĕrandi
Dativo:
advĕnĕrando
Accusativo:
advĕnĕrandum
Ablativo:
advĕnĕrando
GERUNDIVO
advĕnĕrandus, a, um
advĕnĕror v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis