adprĕcor - Diatesi attiva
(adprĕcor, adprĕcāris, adprecatus sum, adprĕcāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
adprĕcor
II sing.
adprĕcāris, adprĕcāre
III sing.
adprĕcātur
I plur.
adprĕcāmur
II plur.
adprĕcamĭni
III plur.
adprĕcantur
IMPERFETTO
I sing.
adprĕcābar
II sing.
adprĕcabāris, adprĕcabāre
III sing.
adprĕcabātur
I plur.
adprĕcabāmur
II plur.
adprĕcabamĭni
III plur.
adprĕcabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
adprĕcābor
II sing.
adprĕcabĕris, adprĕcabĕre
III sing.
adprĕcabĭtur
I plur.
adprĕcabĭmur
II plur.
adprĕcabimĭni
III plur.
adprĕcabuntur
PERFETTO
I sing.
adprecatus, a, um sum
II sing.
adprecatus, a, um es
III sing.
adprecatus, a, um est
I plur.
adprecati, ae, a sumus
II plur.
adprecati, ae, a estis
III plur.
adprecati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
adprecatus, a, um eram
II sing.
adprecatus, a, um eras
III sing.
adprecatus, a, um erat
I plur.
adprecati, ae, a eramus
II plur.
adprecati, ae, a eratis
III plur.
adprecati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
adprecatus, a, um ero
II sing.
adprecatus, a, um eris
III sing.
adprecatus, a, um erit
I plur.
adprecati, ae, a erimus
II plur.
adprecati, ae, a eritis
III plur.
adprecati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
adprĕcer
II sing.
adprĕcēris, adprĕcēre
III sing.
adprĕcētur
I plur.
adprĕcēmur
II plur.
adprĕcemĭni
III plur.
adprĕcentur
IMPERFETTO
I sing.
adprĕcārer
II sing.
adprĕcarēris, adprĕcarēre
III sing.
adprĕcarētur
I plur.
adprĕcarēmur
II plur.
adprĕcaremĭni
III plur.
adprĕcarentur
PERFETTO
I sing.
adprecatus, a, um sim
II sing.
adprecatus, a, um sis
III sing.
adprecatus, a, um sit
I plur.
adprecati, ae, a simus
II plur.
adprecati, ae, a sitis
III plur.
adprecati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
adprecatus, a, um essem
II sing.
adprecatus, a, um esses
III sing.
adprecatus, a, um esset
I plur.
adprecati, ae, a essemus
II plur.
adprecati, ae, a essetis
III plur.
adprecati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
adprĕcāre
II plur.
adprĕcamĭni
FUTURO
II sing.
adprĕcātor
III sing.
adprĕcātor
II plur.
III plur.
adprĕcantor
INFINITO
PRESENTE
adprĕcāri
PERFETTO
Singolare:
adprecatus, a, um esse
Plurale:
adprecati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
adprecatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
adprecatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
adprĕcans, antis
FUTURO
adprecatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
adprecatum
Passivo:
adprecatu
GERUNDIO
Genitivo:
adprĕcandi
Dativo:
adprĕcando
Accusativo:
adprĕcandum
Ablativo:
adprĕcando
GERUNDIVO
adprĕcandus, a, um
adprĕcor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis